νεο

τάδε έφη Παυσανίας...

Η απόσταση από το ιερό του Ηρακλή που βρίσκεται στο δρόμο της Βούρας ως το επίνειο των Αιγειρατών που έχει το ίδιο όνομα με την πόλη (Αίγειρα) είναι εβδομήντα δύο στάδια. Οι παραθαλάσσιοι Αιγειράτες δεν έχουν τίποτε αξιομνημόνευτο∙ από το επίνειο ως την άνω πόλη η απόσταση είναι δώδεκα στάδια. Η Αιγείρα στα έπη του Ομήρου έχει το όνομα Υπηρεσία

Αιγείρα. Η Νύμφη τής Λεύκας (η άλλη εκδοχή τής προέλευσης του ονόματος της Αιγείρας)

Ο Όξυλος (πνεύμα τους δάσους) γιος του Ορείου, νυμφεύθηκε την Αμαδρυάδα αδελφή του και απέκτησε μαζί της τις 8 Αμαδρυάδες Νύμφες: Η Αίγειρος (ή Αιγείρα) ήταν η Νύμφη της Λεύκας. Η Άμπελος, η Νύμφη της Αμπέλου. Η Βαλανίς (ή Βάλανος), η Νύμφη της Βελανιδιάς. Η Κάρυα (ή Καρία), η Νύμφη της Αμυγδαλιάς. Η Κρανεία (ή Κρανία), η Νύμφη της Κρανιάς. Η Μορέα (ή Μορία), η Νύμφη της Μουριάς και της Άγριας Ελιάς. Η Πτελέα, η Νύμφη της Φτελιάς. Η Συκή, η Νύμφη της Συκιάς

Η Αιγείρα, ο Ωρωπός και το 1.000.000 Ευρώ!


Μια «ξε­χα­σμέ­νη» πτυ­χή τής Ιστορίας των Αρχαίων Αι­γει­ρα­τών...
Με α­φορ­μή την α­να­ζω­πύ­ρω­ση του εν­δια­φέ­ρο­ντος για την αρ­χαί­α κλη­ρο­νο­μιά μας...
Ε­δώ και πολ­λά χρό­νια η ε­φη­με­ρί­δα μας, εί­χε ε­ντο­πί­σει την ε­ντυ­πω­σια­κή αυ­τή ι­στο­ρί­α. Εί­χε μά­λι­στα διε­ρευ­νή­σει το θέ­μα και α­πό πο­λι­τι­στι­κής πλευ­ράς.
Να υ­πάρ­ξουν, δη­λα­δή, ε­νέρ­γειες για μια σύγ­χρο­νη «ε­πα­να­προ­σέγ­γι­ση» της Αι­γεί­ρας με τον Ω­ρω­πό. Πώς; Μα με το σύγ­χρο­νο θε­σμό τής Α­δελ­φο­ποί­η­σης Πό­λε­ων!!!
Θα μου πεί­τε φυ­σι­κά. Για­τί δεν το πρό­τει­νες τό­σα χρό­νια;
Ο λό­γος εί­ναι α­πλός. Βλέ­πο­ντας την ε­γκα­τά­λει­ψη και την αδια­φο­ρί­α για την α­νά­δει­ξη του αρ­χαιο­λο­γι­κού χώ­ρου, φα­ντά­ζε­στε την ντρο­πή που θα νιώ­θα­με, αν ο Δή­μος Ω­ρω­πού συμ­φω­νού­σε με την α­δελ­φο­ποί­η­ση και έρ­χο­νταν ε­δώ για τις κα­θιε­ρω­μέ­νες τε­λε­τές... Α­πό πιο μο­νο­πά­τι «κα­τσι­κό­δρο­μο» θα συ­νο­δεύ­α­με τους ε­πί­ση­μους κα­λε­σμέ­νους μας, στη σκη­νή τού Θε­ά­τρου;
Θα μου πεί­τε τώ­ρα, τι «κι­νέ­ζι­κα» μας λες...
Οι α­δελ­φο­ποι­ή­σεις μας μα­ρά­να­νε ε­δώ στην Αι­γεί­ρα!!!
Ί­σως να έ­χε­τε δί­κιο. Δια­βά­στε πρώ­τα την ι­στο­ρί­α τού Αι­γει­ρά­τη Ιέ­ρω­να και με­τά σκε­φθεί­τε πώς θα βρού­με Έ­ΝΑ Ε­ΚΑ­ΤΟΜ­ΜΥ­ΡΙΟ ΕΥ­ΡΩ για την α­νά­δει­ξη τού Θε­ά­τρου...
Ο Ιέ­ρων, ή­ταν γιος του Αι­γει­ρά­τη Στρα­τη­γού Τη­λε­κλέ­ους, η δρά­ση του και η ύ­παρ­ξή του έ­γι­νε γνω­στή α­πό έ­να ψή­φι­σμα του Δή­μου Ω­ρω­πί­ων, χα­ραγ­μέ­νο ε­πά­νω σε μάρ­μα­ρο. Το ψή­φι­σμα αυ­τό, που βρή­κε η αρ­χαιο­λο­γι­κή σκα­πά­νη στο Αμ­φιά­ριο του Ω­ρω­πού, μας πα­ρου­σιά­ζει την ε­ξαι­ρε­τι­κή φυ­σιο­γνω­μί­α του αρ­χαί­ου αυ­τού Αι­γει­ρά­τη.
Σύμ­φω­να, λοι­πόν, με την ε­πι­γρα­φή, κα­τά την ε­πο­χή τής Ρω­μα­ϊ­κής «ε­πι­κυ­ριαρ­χί­ας», οι ελ­λη­νι­κές πό­λεις ευ­ρί­σκο­ντο σε δει­νή οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση. Οι Α­θη­ναί­οι, για να α­ντι­με­τω­πί­σουν τα οι­κο­νο­μι­κά τους προ­βλή­μα­τα, ε­πι­τέ­θη­καν το 156 π.Χ. και λε­η­λά­τη­σαν τον Ω­ρω­πό. Οι Ω­ρω­πιείς, προ­σέ­φυ­γαν τό­τε στη Σύ­γκλη­το της Ρώ­μης και ε­ζή­τη­σαν Ρω­μα­ϊ­κή ε­πέμ­βα­ση.
Οι Ρω­μαί­οι ό­μως α­δια­φό­ρη­σαν για τον μι­κρό Ω­ρω­πό, και τό­τε οι κά­τοι­κοί του στρά­φη­καν στην Α­χα­ϊ­κή Συ­μπο­λι­τεί­α. Η εί­δη­ση αυ­τή δια­δό­θη­κε πα­ντού. Με την φή­μη μά­λι­στα, ό­τι ο Α­χα­ϊ­κός στρα­τός βά­δι­ζε κα­τά της Α­θή­νας, οι Α­θη­ναί­οι φο­βη­θέ­ντες α­πέ­συ­ραν τη φρου­ρά τους α­πό τον Ω­ρω­πό το 151 π.Χ.
Οι Α­χαιοί, βέ­βαια, εί­χαν δε­χθεί να συ­μπα­ρα­στα­θούν στους Ω­ρω­πιείς. Μά­λι­στα σε δύ­ο συ­νε­λεύ­σεις τής Συμ­μα­χί­ας (στην Κό­ριν­θο και στο Άρ­γος), ο Αι­γει­ρά­της Ιέ­ρων υ­πο­στή­ρι­ξε με θέρ­μη τα δί­καια του Ω­ρω­πού. Με α­φορ­μή αυ­τό, ο Δή­μος των Ω­ρω­πί­ων συ­νέ­τα­ξε και χά­ρα­ξε ε­πί μαρ­μά­ρου, τι­μη­τι­κό ψή­φι­σμα για τον Ιέ­ρω­να. Με το ψή­φι­σμα αυ­τό, ο Ω­ρω­πός α­πο­φά­σι­σε να τι­μή­σει τον Ιέ­ρω­να με χάλ­κι­νο αν­δριά­ντα. Ό­πως α­να­φέ­ρε­ται στο ψή­φι­σμα, τα α­πο­κα­λυ­πτή­ρια του αν­δριά­ντα θα γί­νο­νταν κα­τά την ε­ορ­τή τού Αμ­φια­ρά­ου, Μά­ντη και Βα­σι­λιά τού Άρ­γους. Στις γιορ­τές αυ­τές ε­τε­λού­ντο οι με­γά­λοι γυ­μνι­κοί α­γώ­νες.
Κ.Ρ.
Φω­το­γρα­φί­α τής μαρ­μά­ρι­νης στή­λης τού ψη­φί­σμα­τος.